Bir Aziz Bir Ben
Pervane’yi bardaktan boşanırcasına yağan yağmurun altında görüyorum. Onu ve kendimi. Gecenin ikisiyle üçü arasında bir yerdeyiz, ıslağız. Pervane’nin etekleri uçuşuyor, ayağında o çok sevdiği, narçiçeği ayakkabılar. Bir ara, çıkartıp eline alıyor onları. Peruğunu çekiyor başından. Âdemelmasını kesip içinden çocukluğumuzu akıtıyor...